"Be glad today. Tomorrow may bring tears. Be brave today. The darkest night will pass. And golden rays will usher in the dawn." S. K. Bolton
Lunes, Abril 09, 2012
Linggo, Abril 08, 2012
PINAMASAGAN, SN FRNDO -- A Beach Escapade
![]() |
Picture taking at the boat while sailing. (Behind me, Miss Conchina :) It was really my first time to embark in a boat and had the travel in the ocean for almost one hour. |
![]() |
The
reddened sunlight as scattered in the clouds.
|
I was
able to witness the beauty of the sunset in the west part of the
place. It was indeed a relaxing and romantic place for me to get rid from the stress and worries.
![]() |
Not
white sands, but white stones.
|
My cousin and I planned the next morning to jog along the seashores. But, we failed to do it. (Mahirap kaya mag-jogging sa mabato. Hehe :P) Instead, we just had fun walk early in the morning while collecting pebbles and rocks.
![]() | |||||
From left to right: Ms. Josephine Conchina, my Tita Elena Villaflor, my cousin Michael Villaflor and my lola Teofila Tosoc. |
![]() | ||
This was the boat we used going back to Pasacao Port. |
Biyernes, Abril 06, 2012
BOKEH iMAGE
"hindi ako bulag, malabo lang." - chantosoc
Sa mga curious, ganito kalabo ang
nakikita ko sa mga sasakyang dumadaan sa highways (bokeh effect lang
nuh?! Hhe). Ang larawan ay kuha noong miyerkules santo habang
hinihintay namin dumaan ang prusisyon.
Naaalala ko pa noon noong wala pa akong
salamin, palagi akong nasa pinakaunahang upuan ng klase dahil may
special seat nga para sa mga nearsighted tulad ko. 2nd
year high school na rin ako nun nagpasalamin.
Ilang beses na rin ako noon napagalitan
ng Grade 4 Science teacher ko kasi sa tuwing may ipapabasa siya sa
pisara, eh, lalapit pa ko sa may unahan para mabasa. Pero sa pagiging
inconsiderate niya, sinisigawan niya ko na, “stay at your seat.”
(nasa bandang likuran pa ang upuan ko noon). Kaya minsan, minabuti ko
nalang wag magtaas ng kamay para magbasa. Apektado naman ang grade
ko. Pfft.
Hanggang ngayon, may mga nagsasabi pa
rin na mas gwapo raw ako pag walang salamin (mabilis naman akong
naniniwala, nyahahaha!) . Pero hindi ko isusugal na tanggalin ang
salamin ko para lang maging gwapo kung ang kapalit naman ay malabong
paningin (hhe! :PP). Paano kung hindi nga ako mag-salamin, eh kung
masasagasaan naman ako pagtawid ng kalsada, eh kung hindi ko na
makita ang kagandahan ng mga crush ko (tulad ni babygurl ng xavier
–hihi), eh kung, eh kung at eh kung?!
“I wear my eyeglasses because I want
to see things my way.”
Binalak ko na rin mag-contact lens.
Kaya lang, matutulugin kasi ako kaya baka delikado. Hihintayn ko
nalang yung pagkakataon na magkaroon ako ng thousand pesos para
makapa-laser. Hehe! Malay natin, makita ako ng ibang kaibigan at
kamag-anak ko isang araw na hindi na gumagamit ng salamin. :p
Martes, Abril 03, 2012
CARAMOAN WITH LOVE
February 2012
![]() | |||||||||||||||
Celebration of love . My brother Jayson with his gorgeous wife, Ella, celebrated their love at one of the beautiful islands of Caramoan. | "the hearts that love is always young." | ||||||||||||||
Huwebes, Marso 29, 2012
FRIENDS ARE LIKE MEDICINES
My
pungits are like medicines.
They don't have dosages nor price. Free yan!
My
ANTI-CONVULSANT, to tell me
“relax ka lang”.
My
ANTIBIOTIC, to tell me,
“ipaglalaban kita”.
My
ANALGESIC, to tell me,
“Ok lang yan, I'm here to relieve the pain”.
My
MULTIVITAMINS, to tell me,
“ingat ka lagi”.
Pero, dumating na yung expiration date nila. Hai. Pfft. :/ Maraming salamat sa panahong nandiyan kayo. Labmuch
Pungits. :,)) Sa uulitin.
PICTURE FADES, MEMORIES DON'T
This is one of my favorite pictures I have (with my manay, Nagj Codia). The camera lens has raindrop that results to foggy picture. If I will be giving this picture a caption, it would be this way, “The picture fades but the memories last forever.” At this very moment, I am still very sentimental reminiscing the moments with my college friends, my beloved pungits. I started missing them already.
Those memories...
Too many hands in one big chip.
Too many mouths in one bottled water.
Too many laughter in one joke.
Too many hugs in one problem.
Too many voices in one song.
Too many whispers in one gossip.
Too many smiles in one picture.
Too many kisses in one big victory.
Too many memories in great friendships.
Lunes, Marso 26, 2012
GRAD – WHICH WAY? - TION
Dalawang
araw matapos maganap ang pinakahihintay kong graduation ceremony ko
sa college, ngayon ay nakaupo ako kaharap ang laptop, habang
nagbabasa ng mga facebook posts ng ilang graduates tungkol sa
kanilang mga graduation experiences; at nag-viview ng mga pictures
nila. Habang ginagawa ko ito, mas nagiging sentimental ako sa mga
ala-alang iniwan sakin ng mga kaibigan ko, ng beloved kong Ateneo, at
ng mga butihing kong mga guro.
Nangyayari
na ang pinaka kinakatakutan ko, “the feeling of being lost”. Pero
sabi nila, normal lang naman ang ganitong pakiramdam pagkatapos
mag-graduate. What's next? Ano na nga bang daan ang naghihintay sakin
bukas? Rough road ba? O sementado na kaagad? Zigzag roads ba na may
mga signs that say “Slow down, accident prone area” o “Slippery
when wet”? O tuwid na daan kaagad? May humps ba? At sino ang mga
taong makakasalubong ko sa mga daan na ito? Sinong makikisabay sa
byahe ko, at sino ang hindi makakatagal kasama ako? Saan ba patungo
ito? These are just some questions that really challenge me to have
the doors of opportunities and risks.
This
graduation is not an ending, it is a beginning. And “Beginnings are
always hard.”
Sa
puntong ito, sisimulan ko na ang paghanap ng mga kasagutan sa mga
katanungang meron ako. At sa pagkawala kong ito, I will never be
tired to find the best places for myself. Happy graduation sa akin.
Hehe. :)
Lunes, Marso 05, 2012
Linggo, Marso 04, 2012
BLOGGING STARTS WITH WHAT?
Paano
ba sinisimulan ang blog? Anyone? It's the 4th day of March, year 20
and 12, sunday. Nakaupo ako ngayon sa harap ng laptop habang pinipiga
ang isip kung anong pwedeng maisulat para sa una kong blog. (At
the same time, nagna-9gag mode, multitasking lang. Hihihihi).
Sabi sakin noon, kung magsusulat daw ako ng anumang uri ng sulatin,
dapat ko raw munang gawin ang isang ritwal. Itinuro 'to sakin ng boss
ko nung internship. He said, “Chris, you should think first of the
greatest moments or experiences of your life before writing
anything.” Ang totoo, hindi naman talaga sa wikang Ingles niya
sinabi yun. Nyaha! Anyway, he explained, that with those great
memories of mine, I can write with positivities. Positivities na
tutulong sakin para mapiga ang mga creative juices ko, kung meron
man. Sa mga sandaling ito, ginagawa ko na ang ritwal. Honestly.
Crock!
Crock! Crock! (sound of crickets)
After
23 minutes. Baka maubos lang ang araw ko sa kakaalala ng mga
greatest experiences ko at hindi na ko makasulat. (Para sa
nagbabasa dyan) Dora's way of speaking --- Ola! Tulungan mo ko
mag-isip ng mga moments? Meron ka bang naaalalang good memories with
me? (Limang secondo na titigil) Very good! Hihihi... Interactive
lang??
Kung
tatanungin kung bakit ako nagsimula na mag-blog, eh maybe, this would
be a start to post and share any entries of my life experiences and
journeys. This will be the time para naman mabasa ng ibang tao kung
ano at sino ako sa pamamagitan ng mga journals na isusulat ko. And
with these, baka may matutunan sila (hopefully) mula sakin, if
meron man. And actually, nagblog ako dahil nainggit din ako sa mga
kaibigan kong nagbloblog. Hehehe. But, see? Meron din kayang
nabibigay na magandang dulot ang inggit. Dahil sa inggit, nagsimula
na ko mag-blog. Which means, I can excercise my creativities,
imaginations and mental abilities to write and think beyond any
limitations.
But
going back to my question that says, ano ba talaga ang pwedeng
maisulat bilang panimula sa isang blog? Pagpapakilala ng sarili?
Hmmm, nope. I don't think so. Dahil kung ibibigay ko kung sino at ano
ako, maaaring pindutin ng kahit sino mang mambabasa diyan, as in
mambabasa diyan ang “Close tab” button. Maybe because, they would
find it quite boring to tell them those informations about me. Tsaka
this is not a bio-data to share those stuffs. For me, my daily
journals will be the puzzle pieces for others to know me. (Corny
ba?!) Hehe.
Anyway,
hindi pala madaling simulan ang magkaroon ng blog. Pero, ganito naman
yata talaga ang nagsisimula. Sa susunod na mga journals ko, sana mas
maging magaling pa ako magsulat. Tagal na rin kasi akong hindi
nakapagsusulat. Mabuti nalang, I was effectively influenced ng mga
kaibigan kong matagal nang nag-bloblog. Atleast, meron na kong lugar
ng pagbubuhusan ko ng mga kaligayahan, kasaganahan, kalungkutan,
kasawian at kasiyahan ko at kung ano pa mang kakakaka ko sa
buhay,
:))
I
will end this first journal by sharing you the qoute that says,
“Your
blog is what you say when there is nobody standing over your shoulder
telling you what to do.” - LORELLE
Mag-subscribe sa:
Mga Post (Atom)